สวัสดีคร้าบ!
ก็กลับมาพบกันอีกแล้วสำหรับ blog นักประดิษฐ์แห่งนี้ นะครับ
นับได้ว่าการอัพเดต blog ครั้งนี้ เป็นการทิ้งช่วงที่สั้นมาก หลังจากเพิ่งนำเสนอเรื่องราวของ "แขนกลคนพิการ" ไปเมื่ออาทิตย์ก่อน
สาเหตุที่ช่วงนี้ผมสามารถมาเขียนได้ค่อนข้างถี่ ก็เพราะว่าช่วงนี้ "ว่างมาก" ครับ
อย่างที่ได้เรียนไปในครั้งก่อนว่า เวลานี้ผมกำลังรอผลการตอบรับจากหลายมหาวิทยาลัยที่ยื่นสมัครไป ทำได้แค่รอกระวนกระวายไปวันๆ
ถ้าจะให้นั่งอยู่เฉยๆ ก็คงจะเกิดความคิดฟุ้งซ่าน อาจหลงผิดไปทำอะไรที่ไม่ดี กลายเป็นปัญหาสังคมได้ในที่สุดครับ
ดังนั้นเพื่อไม่ให้ตัวเองว่าง.. ผมก็เลยพยายามหางานระยะสั้นทำไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะช่วยอาจารย์ออกแบบสนามแข่งหุ่นยนต์ รึช่วยโปรเจคเพื่อน
แต่พอมันทำเสร็จ สุดท้ายก็กลับมาว่างอยู่ดีแหละฮะ

อยู่มาวันหนึ่ง (เมื่อวานซืน) ผมก็นั่งอ่านหนังสือ(ที่ไปซื้อมาจากงานสัปดาห์หนังสือ)อยู่ริมระเบียง ก็เกิดนึกอะไรขึ้นได้
ว่าอีกไม่นานก็จะถึงวันเกิดเพื่อนผมคนหนึ่ง ซึ่งผมไปติดบุญคุณไว้อยู่ ที่อุตส่าห์มาช่วยงาน IRPUS ของผม ให้ลุล่วงผ่านมาได้ด้วยดี
แน่นอนครับ.. เพื่อนผมคนนั้นก็คือ "คุณเต่า" นั่นเองง ฮ่าๆ (ถ้าใครงงว่าเค้าคือใคร ก็ให้ย้อนไปดู 2 blog ที่ผ่านมา.. แล้วเม้นด้วย)
ผมก็เกิดคำถามครับ ว่าจะซื้ออะไรให้ดีหว่า.. เพราะก็ไม่รู้ว่าชอบอะไรซะด้วย 
รึว่าแค่โทรไปอวยพร...... ซึ่งก็คงงั้นๆ คนอื่นก็คงทำกัน ไม่แหวกแนว 
รึแค่ส่ง sms ไปดี ...... แต่เผอิญผมเป็นพวกขี้เกียจพิมพ์ sms ซะด้วย แถมเสียตังค์โดยไม่ได้คุยอีก 
รึแกล้งลืมมันซะเลยวะ??? ... ก็อาจจะดูเลวไปหน่อย สำหรับปุถุชนใสซื่ออย่างผม
ดังนั้นก็เลยนึกถึงของขวัญวันเกิดที่ครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้วผมเคยทำให้น้องคนหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนว่าน่าจะดีกว่าซื้อของให้เป็นไหนๆ
นั่นก็คือ ตุ๊กตาดินญี่ปุ่น นั่นเองงง!!!  (เฮ)

หลายท่านอาจจะสงสัย ว่าผมไปเรียนรู้มาจากไหน ถึงได้กล้าที่จะซื้อวัสดุ(ซึ่งมีราคาแพงนิดหน่อย) มาทำเป็นของขวัญวันเกิดให้คนอื่น
ก็ขอย้อนความเล็กน้อยครับ ว่าสมัยก่อนนู้นก่อนที่ผมจะมาเอาดีด้านวิศวะ รึหุ่นยนต์ ผมเป็นพวกที่คลั่งไคล้ศิลปะมาก่อน
ตอนเด็กๆ ก็ชอบที่จะทำโมเดล วาดรูปสีน้ำ รึประติมากรรมนูนต่ำอยู่เป็นอาจิณ เนื่องจากคุณพ่อจบสถาปัตย์มา ผมเลยซึมซับมานิดหน่อย
แต่พออยู่ประมาณปลายๆ ม.ต้น ก็เริ่มรู้สึกว่าฝีมือตัวเองวาดสู้พวกรุ่นน้องไม่ค่อยได้แล้ว เลยหันเหไปเอาดีด้านแข่งหุ่นยนต์แทน
อย่างไรก็ดี.. เชื่อไหมครับ พวกเทคนิคพื้นฐานงานศิลปะเหล่านั้น ส่งผลดีอย่างมากต่อการประดิษฐ์หุ่นยนต์ รึสิ่งประดิษฐ์อื่นๆ ของผมในภายหลัง
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การ sketch ภาพ การ design รึการหลับตาแล้วนึกผลงานให้ออกเป็น 3 มิติ เป็นต้น

เอาล่ะครับ ย้อนกลับมาในปัจจุบัน.. ผมก็รู้สึกว่าการที่ไม่ได้ฝึกฝนด้านศิลปะอย่างต่อเนื่อง มันก็ทำให้ฝีมือมันตกลงไปจริงๆ อย่างที่เค้าว่า
เช่นก็ต้องมานั่งนึกว่าอยากผสมสีๆ นึง จะต้องใช้อะไรผสมกับอะไร.. ซึ่งถ้าเป็นเมื่อก่อนนิ้วมือมันจะหยิบเลือกสีมาเอง
รึบางทีการสลับแตะปลายพู่กันระหว่าง สี น้ำเปล่า และทิชชู่ มันก็ยังเก้ๆ กังๆ จะเช็ดแห้งปลายพู่กันก็ดันไปจุ่มน้ำ อะไรทำนองนั้น 
แต่ก็เอาเถอะครับ.. การได้กลับมาทำอะไรที่ตัวเองห่างเหินไปนาน บางทีมันก็เพลิดเพลิน และสนุกกับการใช้เวลาไปกับมันเสมอ
ดังนั้นเพื่อไม่เป็นการเสียเวลา เรามาเรียนรู้ขั้นตอนการสร้างของขวัญวันเกิด hand made จากดินญี่ปุ่น กันเลยดีกว่าครับ! 

พอได้ประเด็นแล้ว ก็เอามาโยงกันแล้วร่างแบบขึ้นบนกระดาษด้วยมือก่อน ว่าอยากให้ตุ๊กตาออกมาหน้าตาแบบใด
ซึ่งผลที่ได้ก็คือ เป็นรูปเต่าหน้าตากวนๆ ครึ่งตัว ที่ถือแปรงสีฟันไฟฟ้า และทำหน้าลังเลที่จะแปรงฟัน
สาเหตุที่ลังเลก็เพราะโปรเจคแปรงสีฟันไฟฟ้าของคุณเต่านี้ ตอนที่ไปนำเสนอ คณะกรรมการก็บอกว่ามันดูรุนแรง เหงือกอาจจะพังได้
ดังนั้นก็เลยสื่อตุ๊กตามาในทำนองที่ว่า เจ้าตัวเองก็ยังลังเล ไม่กล้าใช้เลย  
นอกจากนี้ก็ให้คล้องผ้าพันคอลิเวอร์พูลด้วยครับ เพื่อสื่อว่าคลั่งไคล้ทีมนี้มากขนาดใส่เชียร์ตลอดแม้กระทั่งแปรงฟัน

จากนั้นก็มาเตรียมอุปกรณ์ครับ ซึ่งอุปกรณืทั้งหมดมีดังนี้
ไม้อัด เลื่อยฉลุ กาวUHU ดินญี่ปุ่น สีโปสเตอร์ สีน้ำ ทิชชู่ ลวด ArtKnife ถาดน้ำ สเปรย์แลคเกอร์  
จากนั้นเราก็ร่างฐานไม้ขนาด 8ซม.X10ซม. และโครงสร้างเต่าครึ่งตัวขึ้นมา

จากนั้นก็ฉลุโครงสร้างออกมา แล้วติดด้วยกาวUHU เข้ากับฐานหลัก
อย่างที่เห็นในภาพล่างขวา ว่าผมตัดชิ้นไม้โค้งแล้วติดกาวให้ยื่นออกมาเป็นส่วนแขน และติดชิ้นไม้เล็กๆ ให้ตั้งขึ้นมาเป็นโครงของแปรงสีฟัน
ซึ่งโครงไม้เหล่านี้มีประโยชน์ในมากครับ ทำให้ดินญี่ปุ่นที่เราจะเอามาปั้นหลังจากนี้มีที่ยึด และขึ้นรูปได้ง่ายขึ้น

หลังจากติดกาวแล้ว ก็ต้องรอประมาณหนึ่งชั่วโมงครับให้กาวแข็ง ระหว่างนี้ก็นั่งอ่านหนังสือเรื่อง The Art of Innovation ต่อครับ
พออ่านจนเบื่อก็หันมาเตรียมของรอดีกว่า ขั้นต่อไปจะเป็นการปั้นดินญี่ปุ่นแล้วครับ ใช้อุปกรณ์ดังรูปด้านล่างขวานี้ 
โดยถาดน้ำที่เห็นในรูป ก็ใส่น้ำไว้เล็กน้อยครับ เพื่อเอาไว้ทำให้ดินญี่ปุ่นไม่แข็งตัวเมื่อเอาออกมา และให้ดินเหลวปั้นง่าย

ผมก็ตัดถุงดินญี่ปุ่นจากด้านบน เพื่อจะได้สามารถพับปิดถุงได้ เนื่องจากดินญี่ปุ่นถ้าโดนอากาศทิ้งไว้ซัก 1 ชม.มันจะแข็งตัวครับ
แล้วก็บีบดินที่เอาออกมาแล้ว ฉีกให้เป็นชิ้นย่อยๆ เพื่อให้ปั้นได้ง่ายขึ้น
ในถาดน้ำก็จะมีน้ำที่ใส่ไว้ ทำให้เนื้อดินชุ่มและนุ่มขึ้น ซึ่งทิชชู่เปียกที่เห็นในรูปนั้นมีไว้เพื่อปิดหน้าก้อนดินญี่ปุ่นไม่ให้แข็งตัว
จากนั้นก็เอาก้อนดินที่ฉีกไว้แล้ว โปะเข้าไปตามโครงสร้างไม้ที่กาวแข็งแล้ว โดยเน้นส่วนที่เป็นกระดอง ลูกตา และขอบริมฝีปากให้นูนขึ้น

อย่างที่เห็นในรูปด้านล่างซ้ายครับ ส่วนของกระดองเต่าก็จะมีขอบที่ยื่นออกมา
จากนั้นเราก็เอา Art Knife มาลากให้เป็นลายของกระดองครับ รวมถึงแต่งปลายขอบให้คมชัดขึ้นด้วย

เนื่องจากการลากลวดลายด้วย Art Knife มันจะทำให้เกิดเนื้อดินส่วนเกินขึ้นมาครับ แก้โดยการเอานิ้วจุ่มน้ำแล้วลูบไปบนลายเพื่อทำให้เบลอลง
จากนั้นก็แต่งส่วนแปรงสีฟันให้ดูเป็นแปรงมากขึ้น (จากเดิมเป็นก้อนสี่เหลี่ยม)
แล้วก็เอาดินญี่ปุ่นที่แช่น้ำไว้ออกมาบีบให้แบนครับ แล้วตัดให้กลายเป็นชิ้นผ้าพันคอครับ และก็นำไปคล้องไว้รอบคอเต่า

หลังจากเอา Art Knife แต่งส่วนต่างๆ ให้คมมากขึ้น รวมถึงเอาดินชิ้นเล็กๆ โปะไปตามร่องต่างๆ .. เราก็เอาชิ้นงานไปผึ่งแดด ทิ้งไว้ครับ
ผ่านไป 1 คืน
เมื่อชิ้นงานแข็งตัว มันจะมีรอยปริเล็กน้อยครับ เนื่องจากการหดตัวของสสาร ก็ให้แก้โดยการเอาดินชิ้นเล็กๆ ที่แช่น้ำไว้ไปลูบแล้วเอานิ้วถูให้เรียบ
จากนั้นก็มาเตรียมอุปกรณ์สำหรับระบายสีกันบ้างครับ โดยใช้ถาดน้ำ พู่กัน 4 เบอร์ สีน้ำ และสีโปสเตอร์ ครับ

การลงสีนั้น เริ่มแรกให้ลงในพื้นที่ใหญ่ๆ ก่อนครับ ในกรณีนี้คือตัวของเต่า โดยเว้นส่วนของรายละเอียดไว้ เช่นผ้าพันคอ ลูกตา หน้าท้อง เป็นต้น
ส่วนลำตัวและแขน ผมเลือกใช้สีเขียวเข้มครับ เนื่องจากภาพเต่าที่ไปหามาเป็นมีลักษณะเขียวแก่ๆ  
พอลงพื้นที่ใหญ่ๆ เสร็จปุ๊บ เราก็เอาพู่กันแหย่เข้าไปตามร่องต่างๆ ครับ เพื่อเก็บรายละเอียด

เนื่องจากเต่าโดยปรกติแล้วมันไม่ได้สะอาดครับ เลยใช้สีน้ำตาลอ่อน และเข้ม สลับกันลายเป็นร่องรอยของเศษโคลน เศษดิน เพื่อความสมจริงมากขึ้น
จากนั้นก็เอาสีเขียวเข้มไประบายต่อตรงส่วนหัวและคอครับ และก็ใช้สีน้ำตาลแบบเดียวกันแต้มให้เป็นความสกปรกเช่นกัน

พอลงสีส่วนลำตัวและหัวเสร็จแล้ว ก็หันมาลงสีหน้าท้องบ้างครับ โดยใช้สีน้ำตาลอ่อน เข้มระบายไปก่อน
โดยพื้นที่ส่วนกลางจะใช้เป็นสีอ่อน ส่วนขอบรอยตัดกับสีเขียวแก่จะใช้สีน้ำตาลเข้ม
การระบายรอยต่อระหว่างสีเขียวเข้มกับสีน้ำตาลเข้มนั้น ผมทำโดยการไล่สีแบบแห้งครับ
หลักการคือใส่สีทั้งสองแบ่งฝั่งกันไว้บนรอยต่อ แล้วเอาพู่กันแห้ง(อาจจะชื้นนิดๆ) ไปผสมสีทั้งสองบนชิ้นงานนั่นแหละ แล้วไล่โทนไปทั้งสองฝั่ง
ผลที่ได้คือในรูปล่างซ้ายครับ สีจะไล่จากเขียวแก่มาน้ำตาลอ่อนได้อย่างลงตัว
แล้วก็ทำแบบนี้ทั้งสองข้างครับ ก็จะได้ผลลัพธ์ออกมาดังในรูปล่างขวาฮะ 

จากนั้นก็หันมาลงสีส่วนกระดองบ้างครับ เนื่องจากกระดองเต่าแล้วปรกติมันจะแบ่งเป็นชิ้นส่วนเรขาคณิตมาต่อๆ กัน
แต่ก็ไม่ได้มีหลักเกณฑ์อะไร ว่าต้องเป็น 6 เหลี่ยมหรือกี่เหลี่ยม การระบายสีนั้นก็ให้ผสมสีไว้ 2 แบบครับคือ สีน้ำตาลเข้ม กับเข้มมากกว่า
โดยเริ่มแรกก็ดังในรูปล่างขวา เราเอาสีน้ำตาลเข้มกว่าระบายเป็นเหลี่ยมๆ ไว้โดยเหลือพื้นที่ตรงกลางของแต่ละชิ้นส่วนเรขาคณิตไว้
จากนั้นก็เอาสีน้ำตาลเข้มมาระบายตรงกลาง แล้วไล่สีให้เข้ากันพอประมาณ ก็จะได้ผลดังรูปด้านล่างซ้าย 

แล้วสุดท้าย เราก็ผสมสีน้ำตาล"เข้มที่สุด"ครับ เพื่อเอามาลากตรงรอยต่อของแต่ละชิ้นส่วนเรขาคณิต และด้านในของกระดอง
รวมถึงเอาสีที่เหลือนั้นไปลบจุดขาวๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ให้หมด ก็จะได้ผลดังรูปล่างขวานั่นเอง
พอระบายกระดองเสร็จ ผมก็มาระบายปากต่อ.. โดยใช้สีเทาทำเป็นร่องซี่ฟันใช้สีชมพูลากเป็นเหงือก และชมพูโทนส้มวาดเป็นริมฝีมากครับ

วาดปากเสร็จ ก็มาลงรายละเอียดของแปรงสีฟันไฟฟ้าครับ ใช้สีฟ้าและสีน้ำเงินลงเป็นกล่องโยกด้ามแปรง(ดูรูปของจริงได้ใน blog ก่อนหน้านี้ 2 pages)
ส่วนขนแปรงใช้สีเทาเข้มมาลากเป็นร่องขนแปรงฮะ และด้ามแปรงใช้สีเทาอ่อน
พอได้แปรงแล้ว ก็เอาดินสอมาร่างลวดลายของผ้าพันคอลิเวอร์พูลครับ โดยก็เปิดดูรูปไปด้วย ร่างไปด้วย

พอร่างเรียบร้อย ก็เอาสีโปสเตอร์สีแดงมาระบายครับ โดยเหลือพื้นที่สีขาวให้เป็นตัวอักษรและลายต่างๆ
ทั้งนี้ถ้าเกิดว่ามือถือเกิดเสียงเมสเซจดังแล้วตกใจ เผลอระบายสีแดงไปกลบพื้นที่สีขาว ก็สามารถใช้สีโปสเตอร์สีขาวมาระบายแก้ได้ครับ
หลังจากรอสีแดงแห้งแล้ว ก็เอาสีต่างๆ มาลงรายละเอียดให้ครบพอประมาณฮะ
แล้วก็ผสมสีโปสเตอร์ขาวกับสีน้ำเงินให้ได้สีฟ้า แล้วเอามาระบายข้นๆ ที่ฐานไม้ ก็จะได้ผลดังรูปล่างขวานั่นเอง

จากนั้นก็ทำคำพูดกวนๆ ลงไปหน่อย เพื่อให้เจ้าตุ๊กตาเต่าตัวนี้ดูเป็นมิตรมากยิ่งขึ้น

ก็รอจนสีแห้งสนิทฮะ แล้วก็ไปเอาสเปรย์แลคเกอร์ออกมา เพื่อพ่นให้ตุ๊กตาตัวนี้ทนต่อความชื้นและน้ำมากขึ้น
การพ่นสเปรย์เคลือบนี้ ให้พ่นห่างจากชิ้นงานประมาณ 1 ครับ โดยกดเป็นช่วงๆ เพื่อไม่ให้ชุ่มตุ๊กตาเกินไป

ทิ้งไว้ให้แลคเกอร์แห้ง จากนั้นก็เอาปากกาเมจิกมาเขียนข้อความลงไปที่ฐานไม้ ว่า HBD (ย่อมาจาก Happy Birthday ครับ)
ก็ถือว่า ของขวัญวันเกิด Hand made ชิ้นนี้ เสร็จเรียบร้อยครับ! (เย้!!)

การเอาไปให้ผู้รับนั้น ก็ไม่ควรแบกตุ๊กตาไปทั้งอย่างนี้ครับ เพราะจะดูลาวมาก
จึงต้องหากล่องที่ขนาดพอเหมาะมาบรรจุ โดยปั้นกระดาษหนังสือพิมพ์หลวมๆ ใส่ก้นกล่องและด้านข้างไว้ เพื่อกันกระแทกครับ

ส่วนรูปด้านล่างนี้ เป็นมุมต่างๆ ของตุ๊กตาตัวนี้ฮะ ถ่ายด้วย 450D เลนส์ canon 28-135 ใช้ speed 1/100 f 5.0 ISO100 ครับ

ก็หวังว่า How to ในครั้งนี้ น่าจะเป็นประโยชน์กับผู้ที่สนใจจะเริ่มปั้นตุ๊กตาดินญี่ปุ่นไม่มากก็น้อยนะครับ
สำหรับผู้ที่อยากได้ไว้ครอบครอง แต่ไม่อยากออกแรง ถ้าต้องการจริงๆ ก็ติดต่อผมได้นะครับ ราคาเริ่มต้นไม่แพง 555+
ขอบคุณที่ติดตามครับ!!

สวัสดีครับทุกท่าน!
วันนี้ก็เป็นวันที่ผมได้สอบวิชาสุดท้ายเสร็จครับ ซึ่งนั่นก็หมายความว่า ผมได้เรียนจบอย่างสมบูรณ์ในระดับปริญญาตรี(ในกรณีที่ไม่ติด F ตัวไหนนะครับ)
แต่ในความรู้สึกลึกๆ ของผม กลับไม่มีความรู้สึกใจหาย หรือรู้สึกอ้างว้าง หลังจากที่ได้สำเร็จหลักสูตรวิศวกรรมไฟฟ้าแล้วตลอด 4 ปีที่ผ่านมา
ซึ่งผมเองก็ไม่ทราบครับ ว่าเป็นเพราะเหตุใด.. ทั้งๆ ที่สมัยตอนจบม.6 ผมมีความรู้สึกแปลกแบบใจหาย กินเป็นเวลาสองเดือนเลยทีเดียว
ก็อาจจะเพราะว่าตลอด 4 ปีที่ผ่านมา ผมอาจจะได้ทำทุกอย่างจนพอใจหมดแล้ว หรือมิเช่นนั้นก็อาจจะเพราะผมไม่ได้ผูกพันกับมหาวิทยาลัยเหมือนโรงเรียน
เพราะโรงเรียนผมมีที่นั่งประจำตัว มีเพื่อนรอบกายอยู่คุ้นหน้า.. แต่ในมหาวิทยาลัย แต่ละวันก็ต่างกันไป ตามแต่วิชาที่เลือกลงกันตามความสนใจของแต่ละคน
แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นครับ.. เพราะ blog นักประดิษฐ์เราจะนำเสนอเน้นเรื่องวิทยาการล้วนๆ ครับ หึๆๆๆ 

แน่นอนครับ ผมเชื่อว่าทุกท่านคงคุ้นเคยกับคำว่า "senior project" หรือ "โครงงานสำหรับนิสิตระดับชั้นปี 4" 
อธิบายสำหรับน้องๆ มัธยม.. โครงงานที่ว่านี้ก็คือโครงงานที่นิสิต นักศึกษาระดับชั้นปี 4 ต้องทำทุกคนครับ โดยถือว่าเป็นวิชาหนึ่งๆ มีหน่วยกิตให้
โดยเป้าหมายก็คือ ให้ผู้เรียนได้เรียนรู้ที่จะเอาความรู้ของตนที่ได้ร่ำเรียนมาตลอด 4 ปี มาประยุกต์ใช้ให้เกิดเป็นผลงานจริงครับ
และปรกติแล้ว วิธีการเลือกหัวข้อโครงงาน ก็จะมี 2 แบบครับ คือ 1.อาจารย์ตั้งไว้ให้นิสิตไปเลือกทำ กับ 2.นิสิตเสนอหัวข้อเอง
จำนวนนิสิตในแต่ละโครงงานก็จะแตกต่างกันไปครับ ตามแต่ขนาดขอบเขตของโครงงาน เช่นทำรถเข็นไฟฟ้าก็ 4 คน แต่ถ้าทำ sim ในคอมก็แค่ 1 คน

สำหรับผมแล้ว ทุกท่านที่ติดตามมาตั้งแต่ blog ก่อนหน้าคงจะทราบครับ ว่าผมได้เสนอหัวข้อโครงงานไป โดยได้แรงบันดาลใจมาจากผู้ป่วยอัมพาต
แต่เนื่องจากผมได้พบกับแรงบันดาลใจนี้เมื่อยามสาย นั่นคือเพื่อนๆ ส่วนใหญ่ได้สมัครลงชื่อทำโครงงานต่างๆ ไปหมดแล้ว
ทำให้กลายเป็นว่า โครงงานที่ผมได้เสนอไปนั้น จะต้องทำเพียงคนเดียว .. เพราะคนอื่นไม่ว่างแล้ว
อย่างไรก็ดี มันก็ทำให้ผมได้พบกับความท้าทายใหม่อีกครั้งครับ คือเป็นการตั้งโจทย์ที่ยากให้กับตัวเอง ว่าจะสามารถผ่านไปได้หรือไม่
และเมื่อวันที่ 3 มีนาคม 2552 ครับ.. ก็เป็นวันที่ผมต้องนำเสนอผลงาน senior project ที่ได้ทำมาตลอดทั้งปี ให้กับคณะกรรมการได้รับฟังครับ

ท่านรศ.ดร.มานะ ศรียุทธศักดิ์ ที่ปรึกษาโครงงานผมและเพื่อนๆ ครับ
โดยเพื่อนในก๊วนอาจารย์ที่ปรึกษาเดียวกันนี้คือแก๊งค์ 4 สาวซึ่งได้แก่ ตาว ตาล เต่า แน๊ต และก็ผม ครับ รวมกันเป็น 5 คน
เวลามานำเสนอ ก็เลยได้เวลาที่ติดกันหมดเลยฮะ โดยคนแรกที่เริ่มคือตาล(นกฮูก) ซึ่งเสนอหัวข้อเรื่อง "เครื่องคิดสั่งงานด้วยเสียง"
แต่ทว่าเนื่องจากกล้องถ่ายยรูปยังอยู่กับผมที่บน lab เลยเป็นคนเดียวที่พลาดไม่มีรูปถ่าย (เสียใจด้วย)   

หลังจากผมวิ่งมาที่ห้องนำเสนอโครงงาน ก็พบว่าคุณตาวกำลังนำเสนออยู่ครับ เกี่ยวกับ "เครื่องเตือนแผลกดทับ"

รูปบนซ้าย ตาวขณะกำลังนำเสนอผ่าน ppt ส่วนรูปขวาขณะทดสอบให้กรรมการดู
สำหรับเครื่องเตือนแผลกดทับของตาวนั้น ก็ใช้ Pressure sensor เป็นตัวตรวจวัดครับ
อาศัยหลักการที่ว่า พอผู้ป่วยนอนบนเตียงลมแล้ว ก็จะมีความดันของลมค่าหนึ่งเกิดขึ้นเนื่องจากน้ำหนัก เครื่องก็จะจำค่าไว้
แต่เมื่อไหร่ที่ผุ้ป่วยนอนค้างอยู่ตำแหน่งเดิมนานเกินไป เช่น 1-1.5 ชั่วโมง อันอาจก่อให้เกิดแผลกดทับเกิดขึ้น เครื่องก็จะส่งเสียงเตือนครับ
เพื่อให้พยาบาลหรือคนดูแลมาขยับท่าทางให้เลือดได้ไหลเวียนฮะ 


คณะกรรมการลุ้นกันใหญ่ครับ

หลังจากนั้นก็ถึงคราวของคุณเต่าครับ ซึ่งเสนอหัวข้อเรื่อง "แปรงสีฟันไฟฟ้าสำหรับผู้พิการแขน"
สำหรับโครงงานนี้ก็มักจะโดนถามอยู่เรื่อยครับ ว่ามันต่างอะไรกับแปรงสีฟันไฟฟ้าที่มีขายตามท้องตลาด
คำตอบก็คือ มันเป็นแปรงที่ตอบสนองต่อแรงกดครับ คือหากผู้พิการต้องการแปรงให้แรงขึ้นก็ยื่นหน้าเข้าไปอีก
ระบบก็จะวัดได้และสั่งให้มอเตอร์แปรงแรงยิ่งขึ้นอีก.. โดยอาศัยอุปกรณ์ tachometer ที่ติดไว้นั่นเอง

รูปซ้าย เต่าขณะกำลังนำเสนอ ส่วนรูปขวา เต่าขณะกำลังงานเข้า

หลังจากคุณเต่านำเสนอเสร็จ ก็ถึงตาของคุณแน๊ตครับ ซึ่งมาพร้อมกับโครงงาน "คีย์บอร์ดเพื่อผู้ป่วยแขนอ่อนแรง"
คำว่าแขนอ่อนแรงก็คือ เป็นปัญหาเกี่ยวกับกล้ามเนื้อแขนฮะ ที่ไม่สามารถจะยกมือขึ้นมาพิมพ์คีย์บอรืดได้เหมือนๆ กับคนปรกติทั่วไป
ทำให้เกิดโครงงานที่จะสร้างคีย์บอร์ดพิเศษ ที่มีเพียง 7 ปุ่มหลัก และปุ่มเลือกภาษาและปุ่ม caps lock เพื่อให้ใช้มือข้างเดียวพิมพ์ได้โดยไม่ต้องยกแขน
ซึ่งแน๊ตก็ทำออกมาได้สวยผิดกับหน้าตาเลยทีเดียวครับ (ฮี่ๆ)

รูปซ้าย คีย์บอร์ดพิเศษของแน๊ต รูปขวา แน๊ตขณะกำลังนำเสนอ
ซึ่งแนวคิดของหลักการของคีย์บอร์ดนี้ก็คือ ในภาษาไทยและอังกฤษนั้นจะมี "ตัวอักษร" ที่ใช้บ่อยอยู่เป็น rank ครับ
เช่นภาษาอังกฤษก็คงหนีไม่พ้น a e i o u เป็นต้น ซึ่งเป็นสระที่มักจะมีในเกือบทุกๆ คำของคำอังกฤษ
ดังนั้นการกดแป้นคีย์บอรืดพิเศษนี้ การกดแต่ละแป้นก็จะได้คำที่มีโอกาสเกิดมากที่สุด
ส่วนตัวอักษรอื่นๆ เช่น  b f x ฯลฯ ก็อาจจะต้องกดสองปุ่มพร้อมกัน หรือ สี่ปุ่มพร้อมกันตามโค้ด คือยิ่งมีโอกาสเจอน้อยก็กดยากขึ้นนั่นเองครับ


รูปซ้าย ผ่อนคลายหลังนำเสนอ รูปขวา แน๊ตกำลังทดสอบให้คณะกรรมการดู

แล้วก็มาถึงรอบของผมครับ ซึ่งเป็นคนสุดท้ายของรอบเช้าวันอังคารที่ 3 มีนา
โดยเริ่มแรกผมก็สวัสดีทักทาย และทำการเปิด slide power point ก่อนครับ เพื่อนำเสนอคณะกรรมการ
เพียงแต่ว่า ในการเปิด slide ครั้งนี้ ผมไม่ได้ใช้มือควบคุมเม้าส์หรือคีย์บอร์ดครับ
แต่ใช้แค่ "ศีรษะ" และ "หัวไหล่" ควบคุม cursor บนจอ เพื่อเปิด slide ฮะ

รูปด้านบน สังเกตว่าผมเอามือไว้ใต้โต๊ะเลยครับ ใช้แต่การขยับศีรษะและหัวไหล่ควบคุม cursor บนจอคอม



เพื่อมิให้ทุกท่านสงสัยไปมากกว่านี้... ผมขอตัดเข้าสู่ช่วง "ทำได้ไงวะเนี่ย?" สักครู่หนึ่งครับ  

ทำได้ไงวะเนี่ย?
อย่างที่ทราบครับ ว่าโครงงานของผมที่มีชื่อว่า "แขนกลคนพิการ" นั้น ตั้งใจทำให้พี่เก๋ซึ่งเป็นอัมพาตทั้งตัว ขยับได้แค่ศีรษะและหัวไหล่
อยากให้ลองนึกสภาพตัวท่านเองครับ ว่าถ้าไม่มีแขนขา มีแค่ศีรษะและหัวไหล่ที่ขยับ ทำงานได้ ชีวิตคุณจะเป็นอย่างไร??
คงเป็นอะไรแบบนี้ครับ >>

คุณก็คงจะเจอปัญหาว่า ถ้าอยากหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม เปิดคอมพิวเตอร์ หรือแม้กระทั่งบริหารขยับแขนตนเองกันพังผืดในข้อต่อ จะทำอย่างไร?
คำตอบก็คือ ใช้ส่วนที่ยังพอขยับได้ที่เหลือ ให้เกิดประโยชน์ครับ นั่นคือ ศีรษะ และหัวไหล่ (อาจจะมีเสียงพูด และการขยับใบหน้าด้วยในอนาคตครับ) 
สิ่งที่ผมทำก็คือ ติด sensor วัดการเคลื่อนไหวของศีรษะไว้ที่หมวกครับ แล้วสวมเจ้าหมวกนี้ไว้
โดยใช้ตัววัดความเร่งสองแกนเบอร์ ADXL202 วัดการผงกหน้าขึ้นลง และ Digital compass เบอร์ CMPS03 วัดการหันหน้าซ้ายขวา
ส่วนที่บริเวณไหล่ ผมก็ติดก้านพลาสติกต่อไปยัง limit switch ไว้ที่หัวไหล่ทั้งสองข้างตามรูปด้านล่างครับ

รูปซ้าย sensor ที่ติดไว้บนหมวก รูปขวา ขณะทดลองเอาทั้งระบบมาสวมใส่
ซึ่งเมื่อวัดค่าออกมา ก็จะได้กราฟดังรูปด้านล่างครับ ในส่วนของการหันหน้าไปทางซ้าย และการพงกศีรษะ 1 ที

ในการควบคุมนั้น ผมใช้การติดต่อผ่าน RS232 จาก microcontroller เบอร์ P89V51RD2 ไปยังคอมพิวเตอร์
การคลิกเมาส์นั้นทำให้จากหัวไหล่ซ้ายขวา คลิกซ้ายก็ไหล่ซ้าย คลิกขวาก็ไหล่ขวาเป็นต้น
ส่วนการขยับ cursor ไปมาตามแกน x y ก็ใช้การขยับศีรษะขึ้นลงซ้ายขวานั่นเองครับ

ความจริงแล้วการควบคุมแขนกลครั้งนี้ ก็ไม่ใช่ครั้งแรกครับ เพราะก่อนหน้านี้ ผมก็แอบทดสอบระบบมาเรียบร้อยแล้วเมื่อวันที่ 11 กพ 52 ที่ห้องชมรม
ซึ่งในการทดสอบคราวนั้น ผมก็โดนแขนกลฟาดไปสองทีจนผมเกือบพิการครับ เนื่องจากโปรแกรมยังไม่สมบูรณ์
และหลังจากแก้ปัญหาต่างๆ อยู่เป็นระยะเวลาหนึ่ง ก็สามารถแก้ปัญหา bug จุดต่างๆ ได้ดีมากขึ้นครับ

ภาพวันที่ 11 กพ 52 ขณะที่ผมกำลังทดสอบแขนกลครั้งแรก

หลังจากผมเสร็จสิ้นการนำเสนอ ก็ดูเหมือนว่าคณะกรรมการจะพึงพอใจทั้ง 5 โครงงานครับ ที่พวกเราได้ทำ
อย่างที่สังเกตครับ ว่าทุกโครงงานของพวกเรานั้น จะเน้นกลุ่มเป้าหมายไปที่ผู้พิการ หรือผู้ป่วยอัมพาตเป็นหลักครับ
ทั้งนี้ก็เพราะได้แรงบันดาลใจจากท่านอาจารย์ที่ปรึกษาของเรานั่นเอง (ท่านทำงานเกี่ยวกับอุปกรณ์ช่วยเหลือผู้พิการมาตลอดฮะ)
และในช่วงอาทิตย์ถัดไปนี้ พวกเราก็จะเดินทางไปโรงเรียนสอนคนตาบอดครับ เพื่อไปดูว่าเขาขาดเหลืออะไรอีก
และท้ายที่สุด ก็ต้องขอขอบคุณโครงการ IRPUS ที่ให้ทุนสนับสนุนพวกเรา ทำโครงงานให้สำเร็จลุล่วงมาได้เป็นอย่างดีครับ

สำหรับในส่วนอื่นๆ เช่นวงจรไฟฟ้า หรือส่วนของโครงสร้างเครื่องกลนั้น ผมขอยังไม่นำเสนอครับ
เพราะว่าผมยังมีอีกงานหนึ่งที่ต้องทำ คือนำแขนกลนี้ไปจัดแสดงในงาน..
IRPUS ระหว่างวันที่ 27-29 มีนาคม 2552 ณ พารากอนฮอลล์
ซึ่งผมก็คงจะใช้เวลาเท่าที่มีอยู่ 20 วันนี้ ปรับปรุงและพัฒนารายละเอียดส่วนต่างๆ ให้ดียิ่งขึ้น
โดยหวังว่าเมื่อถึงที่งานพารากอน เจ้าแขนกลนี้น่าจะหยิบแก้วน้ำได้ เพื่อทำให้ผู้ที่เป็นอัมพาตทั้งตัวหยิบน้ำมาดื่มเองได้
และหลังจากมันสมบูรณ์แล้ว ผมก็จะค่อยมาแบไต๋ทีเดียวครับ ว่าอะไรทำอย่างไร

นอกจากโครงงานแขนกลฯ ของผมแล้วครับ.. ก็มีโครงงานเครื่องคิดเลขสั่งงานด้วยเสียงของคุณตาลด้วยฮะ ที่จะไปนำเสนอ
ก็ขอเรียนเชิญครับ ท่านใดที่สนใจจะไปเยี่ยมชมผลงานจริงๆ ของพวกเรา.. ก็ไปพบกันได้ครับ ที่ช่วงเวลาดังกล่าว

ขอบคุณที่ติดตาม แล้วเตรียมตัวพบกันครับ!

นับว่าอัพเดตเฉลี่ยเดือนละหนึ่งครั้งเลยทีเดียวครับ สำหรับ blog นักประดิษฐ์อิสระนี้ 55
ซึ่งสำหรับวิถีการใช้ชีวิตของผมแล้ว ย่อมจะมีเรื่องที่จะมานำเสนอมากกว่านี้แน่นอนครับในแต่ละเดือน
แต่ด้วยเหตุที่ผมไม่ค่อยมีเวลาเท่าใดนัก เพราะกว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จในแต่ละวันก็เกือบ 1 ทุ่มแล้ว
แถมยังต้องไปออกกำลังกายด้วยการตีเทนนิสเกือบทุกวัน ทำให้กว่าจะกลับถึงบ้านแต่ละวันเฉลี่ยก็สี่ทุ่ม
จึงเป็นข้อแก้ตัวเล็กๆ น้อยๆ ครับ.. ว่าท้ายที่สุด การอัพเดตเดือนเฉลี่ยละ 1 ครั้งจะเป็นระยะเวลาที่เหมาะสมกับผมเหลือเกินฮะ

เดือนมกราคมที่ผ่านมา นอกจากจะมีวันหยุดเยอะแล้ว ก็ยังเป็นอีกหนึ่งช่วงเวลาที่ดีสำหรับผม
นั่นก็เพราะ เป็นช่วง "วันเกิด" นั่นเองครับ ฮูเร่!
ก็จัดเป็นปีที่ 3 ครับ สำหรับการใช้ชีวิตที่มีเลขอายุเป็น 2 นำหน้า (สรุปคืออายุ 22 ครับปีนี้)
ซึ่งกิจกรรมในวันเกิดนั้น ก็ไม่ต่างจากทุกปี คือไปทำบุญร่วมกับเพื่อนๆ ที่เกิดช่วงใกล้ๆ กันที่วัดปทุมฯ เจ้าเก่า
และก็ได้อธิษฐานตั้งจิตมั่น ว่าครึ่งปีแรกนี้ จะต้องทำโครงงานแขนกลฯ ให้สำเร็จลุล่วงดีที่สุดครับ

---

ใช่แล้วครับ blog วันนี้ ผมจะขอนำเสนอเรื่องราวที่ผมไปเดินชมนิทรรศการ "วันนักประดิษฐ์ 2552" มาครับ
งานนี้ก็จัดที่ อิมแพค เมืองทองธานี ครับ มีตั้งแต่ วันที่ 2-5 ก.พ.2552 
ดังนั้นท่านใดที่เข้ามาดู blog นี้แล้วยังทันอยู่ ก็ขอให้รีบปิดคอมแล้วไปเลยนะครับ (ก่อนที่จะโดยสปอย)

ขอเกริ่นเล็กน้อยครับ ว่างานนักประดิษฐ์นี้ เป็นอีกหนึ่งงานที่ผมมักจะไปประจำทุกปีครับ ช่วงเวลาก็ราวๆ นี้
เพราะว่าวันที่ 2 กุมภาพันธ์ของทุกปี ทางราชการจัดให้เป็นวันนักประดิษฐ์ครับ.. เกิดจากในหลวงทรงได้รับสิทธิบัตรกังหันน้ำชัยพัฒนาฮะ
ซึ่งถ้าเทียบงานลักษณะเดียวกัน ในแต่ละปีก็จะมีงานสัปดาห์วิทยาศาสตร์(ราวเดือนสิงหา) และงานเทคโนมาร์ท(ราวเดือนตุลา) ครับ ที่จัดขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ด้วยเหตุนี้ หากท่านพลาดงานนี้ ก็ไม่ต้องเสียใจครับ สามารถไปได้อีกในงานหน้าฮะ

เอาล่ะครับ ต่อไปนี้จะเริ่มนำเสนอแล้วฮะ..
จัดท่านั่งให้สบาย... แล้วไปพร้อมกันเลยครับ

เริ่มแรกด้วยขาเทียมคนพิการ
ขาเทียมรุ่นนี้เป็นรุ่นที่มูลนิธิขาเทียมร่วมกับมช.เป็นผู้จัดทำครับ ใช้ระบบการเหวี่ยงขาด้วยกลไกทางเครื่องกลดังรูปกลาง เพื่อให้ขาดีดกลับมาคอยค้ำยันใหม่
ซึ่งในรูปซ้ายสุดจะสังเกตเห็นว่า ขาเทียมนี้มีหลายแบบครับ ขึ้นกับว่าผู้พิการนั้นมีส่วนที่ขาดไปมากน้อยเพียงไร
ส่วนเบ้าที่เอาไว้สวมกับขานั้น ใช้ระบบสุญญากาศครับ คือสวมเข้าไปที่ขาแล้วมันจะแน่นและฟิตเอง
ผมก็ลองยกขาเทียมดู พอประมาณได้ขาๆ หนึ่งหนัก 2-3 กิโลกรัมได้ฮะ จึงไม่น่ามีปัญหากับระบบการสวมด้วยสุญญากาศ
โดยผมก็สอบถามผู้เฝ้าซุ้มครับ ว่าปรกติแล้วคนที่จะใช้ขาเทียมเนี่ย เค้าไปทำอะไรมาถึงขาขาด
เค้าก็บอกว่า อาจจะเป็นทหารตำรวจที่เหยียบกับระเบิด บางคนที่ใช้ก็เพราะอุบัติเหตุ
แต่ที่เค้าบอกว่ามักจะเจอบ่อยๆ ก็คือเป็นโรคเบาหวานครับ... คือพอเป็นแล้วรักษาไม่ทัน ก็ต้องตัดขาทิ้ง
ดังนั้นท่านใดที่มีความเสี่ยงเรื่องโรคเบาหวาน (เช่นผมเป็นต้น) ก็ต้องระมัดระวัง ไปตรวจสุขภาพบ่อยๆ นะครับ
ซึ่งเค้าก็มีให้ร่วมบริจาคเงิน จัดสร้างขาเทียมให้ผู้ที่ไม่สามารถซื้อได้.. ท่านใดสนใจก็ลองเข้าไปตาม link มูลนิธิขาเทียม นะครับ
(ส่วนในรูปด้านขวา เป็นรูปที่กำลังทดสอบการรับแรงของขาเทียมด้วยคอมพิวเตอร์ครับ)

จากนั้นก็เดินต่อครับ ไปเจอการสาธิตถ้วยกันน้ำฝนไหลหยดลงพื้นครับ ซึ่งน้องเค้าติดไว้ที่ปลลายร่มนั่นเอง
ดูจากภาพแล้วอาจจะนึกว่า เฮ่ย! แค่เอาขวดน้ำมาตัดแล้วใส่ ไม่เห็นยาก.. แต่ที่ผมอยากจะนำเสนอก็คือกระบวนการคิดแก้ปัญหาครับ ว่าง่ายดีจริงๆ
ซึ่งการแก้ปัญหาน้ำฝนหยดลงพื้นเมื่อหุบร่มเนี่ย มันก็แก้ได้หลายแบบใช่ไหมครับ.. บางคนอาจจะเอา heater ไปใส่ที่ร่มให้น้ำระเหย หรือใส่ผ้าซับ
แต่การแก้ปัญหาที่ดีจริงๆ นั้น ควรจะแก้ให้ง่ายที่สุดครับ ถึงจะดูฉลาดที่สุด .. นั่นก็คือ หาอะไรมารองมันเลยดีกว่า
หรืออย่างรูปกลางครับ น้องที่ทำโครงงานอยากทำเครื่องเช็ดกระจกในที่สูง เนื่องจากให้พนักงานปีนขึ้นบันไดไปมันเสี่ยงตกลงมา
ครั้งทำแขนยื่นขึ้นไปแล้ว นึกไม่ออกว่าจะหาวัสดุอะไรมาทำเป็นผ้าเช็ดดี ก็เลยใช้ "หนังสือพิมพ์" ที่เห็นเค้าใช้กันประจำซะเลย 55+

ส่วนรูปขวาสุด เป็น "เครื่องเตือนภัยในห้องสมุด" ครับ
ภัยในห้องสมุดนั้นจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจาก "เสียงดัง" ครับ.. เข้าใจว่าน้องที่ทำโครงงานคงรำคาญเพื่อนที่มักจะเฮฮากันในห้องสมุดมาก เลยเกิดไอเดีย
อุปกรณ์ก็คือตัววัดความดังเสียงครับ ใช้ไมค์ขนาดเล็กธรรมดา แล้วเอามาประมวลผลครับ ว่าเสียงดังเกินขีดที่ตั้งไว้รึเปล่า
ซึ่งถ้าเกิน ก็จะมีไฟหวอหมุนส่องสว่าง หรืออาจจะมีลำโพงส่งเสียงเตือน แถมยังมีกล้องเอาไว้ให้บรรณารักษ์ดูตัวการผุ้ส่งเสียงดังด้วยครับ

เฉลยครับ รูปบนนี่คือกับดัก "เสือ" ที่เอาไว้ดักเสือมาติดอุปกรณ์ส่งสัญญาณเพื่อการศึกษาครับ
ซึ่งทางผู้เฝ้าซุ้มก็บอกว่า ปัจจุบันนี้ได้เอาไปใช้ที่ห้วยขาแข้ง และสามารถดักเสือโคร่งมาติดอุปกรณ์ได้ 7 ตัวแล้ว
โดยการศึกษาก็จะออกแนว การดูเส้นทางการเดินทางของเสือ หรือการครองอาณาเขตของเสือโคร่งด้วยครับ

รูปล่างนี้เป็นเครื่องกวนสัญญาณโทรศัพท์ครับ ที่เอาไปใช้ที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้จริง
(ผมขออธิบายโดยใช้ความรู้ไฟฟ้าสื่อสารหน่อยแล้วกันครับ)
เจ้าเครื่องนี้ก็สามารถสร้างคลื่น 800 900 1800 1900 2100 Mhz ซึ่งเป็นคลื่นสัมปทานของเครือข่ายโทรศัพท์ต่างๆ ที่ใช้กันครับ
ซึ่งเวลาเค้าจะกู้ระเบิด ก็จะเอาเจ้าเครื่องนี้ส่องไปยังเป้าหมายครับ อาทิเช่นรถจักรยานต้องสงสัย 
โดยเสาอากาศที่ใช้นี้เป็นแบบ directional ครับ คือส่องไปอย่างมีทิศทาง ดังนั้นทหารที่อยู่ด้านหลังเครื่องจึงโทรคุยกับหัวหน้าได้ปรกติ
กำลังส่งของเครื่องนี้ค่อนข้างสูงครับ คือ 15W. และส่งคลื่นออกไปเต็มๆ ไม่มีการ modulate ใดๆ
ดังนั้นโทรศัพท์จุดชนวนที่อยู่ภายในรถจักรยาน ก็จะเห็นแต่สัญญาณ jamming นี้ครับ.. ซึ่งคนวางระเบิดจะโทรเท่าไหร่โทรศัพท์ก็ไม่ทำงานซะที
บางคนหัวหมอ บอกว่างั้นใช้รีโมทความถี่อื่นดีกว่า เช่นเอารถกระป๋องมาแกะ ทำเป็นวงจรจุดชนวน
ซึ่งทางผู้ผลิตก็รู้ทันครับ เลยผลิตเครื่อง jamming ความถี่วิทยุอื่นออกมาด้วย ซึ่งใช้หลักการเดียวกันครับ
 

จากนั้นผมก็ไปเดินโซนสิ่งประดิษฐ์จากต่างประเทศครับ พบว่าซุ้มส่วนใหญ่มีแต่โปสเตอร์ครับ ไม่ค่อยมีผลงานหรือคนเฝ้าเลย
ทำให้บรรยากาศคนที่มาเดินในโซนนี้โล่งมากครับ ซึ่งผมก็ขี้เกียจเดินอ่านโปสเตอร์เสียด้วย เลยไม่ขอนำเสนอในส่วนนี้ครับ
แต่อย่างไรก็ดี เดินไปเดินมาในโซนนี้ก็ไปเจอ น้องออมเข็ม ครับ ซึ่งเป็นรุ่นน้องกน.ที่เตรียมอุดมฯ มารับงานหารายได้พิเศษ
ซึ่งน้องออมบอกว่า กำลังเฝ้าซุ้มให้คนฟิลิปปินส์อยู่ฮะ (ตัวเจ้าของซุ้มไปเดินเล่น) โดยสิ่งประดิษฐ์ของเขาคือ "เครื่องล้างช่องคลอด"
นับเป็นโชคดีของผม ที่น้องออมห้ามไว้ทัน เพราะตอนที่เจอเจ้าสิ่งประดิษฐ์นี้ตอนแรก ผมเกือบเอาไปแหย่จมูกซะแล้ว - -"
เพื่อเป็นการแสดงว่ามันสามารถทำได้จริง ก็เลยขอถ่ายรูปน้องออมในมุมที่เอาไปแหย่จมูกแทนแล้วกันครับ ฮ่าๆ
 

หลังจากนั้นผมก็ออกจากโซนสิ่งประดิษฐ์นานาชาติครับ เดินไปซักย่านหนึ่ง ก็ไปเจอะกับขาหยั่ง.. เอ๊ย หุ่นยนต์รูปทรงแปลกๆ
เจ้าหุ่นตัวนี้ไม่มีผู้เฝ้าซุ้มครับ เลยไม่ได้คุยเท่าไหร่ แต่ดูเองแล้วก็เข้าใจว่าคงจะทำอะไรซักอย่างเกี่ยวกับช่องคลอดครับ
คนที่ประดิษฐ์ก็มีอารมณ์ศิลปินครับ จัดท่าทางหุ่นยนต์เป็นท่าคนทรงกำลังสักยันต์ - -" ..แต่ดูแล้วก็ art ดีครับ ถือว่าให้ผ่าน
แต่ดูจากอุปกรณ์ที่ใช้ ส่วนใหญ่เป็นมอเตอร์มือสองจากรถยนต์ ทำให้คิดไปเองว่า น่าจะยังเป็นแค่ต้นแบบอยู่ครับ

ส่วนรูปล่างขวาก็เป็นกลไกหลังฉากครับ หนังตะลุงแท้ๆ ถูกชักด้วยมอเตอร์ขนาดเล็ก เพื่อขยับท่าทางของข้อต่อต่างๆ
ซึ่งเจ้าของผลงานนี้ ก็คือกลุ่มเดียวกับที่ทำเครื่องเล่นระนาด โดยเอามาเตอร์มาเคาะนั่นแหละครับ
ถือได้ว่าเพลงไทยยุคอนาคต เริ่มจะมีการใช้เทคโนโลยีเข้ามาจัดงานแสดงแล้ว
แต่อย่างไรก็ดี ผมก็ยังรู้สึกว่า การฟังนักดนตรีที่เป็นคนมาเล่นสด มันได้อรรถรสมากกว่าการฟังเครื่องจักรเล่นเป็นอย่างแน่นอนครับ €
(ซึ่งทางเจ้าของผลงานก็มิได้กะจะเอามาทดแทนคนครับ แต่เอาไว้ใช้เป็นสื่อการสอนฮะ)
 

ท้ายที่สุด ผมก็รู้สึกได้ว่า สิ่งประดิษฐ์หลายๆ อย่างนี้จะเน้นไปในผลงานเพื่อ "ผู้พิการ" ครับ ไม่ว่าจะเป็นรถเข็นไฟฟ้า ไม้เท้า ฯลฯ
รองลงมา ก็คือโครงงานที่เน้น "พอเพียง" . คือมีราคาถูก ใช้พลังงานทดแทน หรือต่อยอดจากเครื่องจักรที่ขายตามท้องตลาด
ซึ่งผมก็ค่อนข้างประทับใจครับ ว่ายังมีคนอีกหลายคนที่มีแนวคิดเดียวกัน ที่จะเอาความรู้ของตนมาต่อยอดเพื่อช่วยเหลือผู้ที่เขาลำบาก
เพราะประเทศไทยเรายังต้องการ การช่วยเหลือเกื้อกูลกันครับ ผู้ใหญ่ต้องส่งเสริมเด็ก คนรวยต้องช่วยคนจน หรือคนที่มีแขนขาต้องช่วยคนที่ไม่มี

อย่างไรก็ดี สิ่งที่ต้องพัฒนาต่อไปสำหรับนักประดิษฐ์.. คือเรื่องของ "การออกแบบ" ครับ
ผมคิดว่ารัฐบาลสมควรที่จะส่งเสริมบุคคลากรด้านการออกแบบ เข้ามาจับมือกับพวกนักเทคโนโลยีเหล่านี้
เพราะต่อให้ผลงานดีเพียงใด แต่ยังคงใช้รอยเชื่อมที่ใหญ่ หรือโครงสร้างที่ดูรกรุงรัง.. มันก็ทำให้ความน่าเชื่อถือดูลดน้อยลงครับ
และสุดท้าย ขอฝากไว้ด้วยรูป "อนาคตของชาติ"
ซึ่งผมไม่อยากให้คำๆ นี้หมายถึงแค่ "เด็ก" หรือ" เยาวชน".. แต่อยากให้มันสื่อถึงคนที่จะมาช่วยพัฒนาประเทศเรา ด้วยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีครับ

สวัสดีคร้าบบ!
ก็เป็นธรรมเนียมไปแล้วครับ ว่าทุกวันขึ้นปีใหม่ ผมจะต้องทำการ์ดอิเล็คทรอนิกส์อวยพรปีใหม่อะไรซักอย่าง
ซึ่งปีนี้ก็เช่นเดียวกันครับ ที่ผมขอนำเสนอการ์ดอวยพรปปีใหม่ มอบให้กับทุกท่านที่เข้าเยี่ยมชม space นักประดิษฐ์อิสระ นี้
และก็เป็นธรรมเนียมครับ ที่ต้องขออำนาจคุณพระศรีรัตนตรัย และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในสากลโลก
ดลบันดาลให้ทุกท่าน ไร้ซึ่งโรคภัยไข้เจ็บ และภัยอันตรายใดๆ
ประสบแต่ความสุขสม ทั้งทางกายและทางใจ หวังสิ่งใด ขอให้ได้ในสิ่งที่หวัง
(ยกเว้นหวังคุณทักษิณกลับมาเป็นายกอีกสมัยนะครับ เดี๋ยวเรื่องไม่จบซะที แหะๆ)
และได้พบกับประสบการณ์ใหม่ๆ ดีๆ ..ที่จะมาเติมเต็มสีสันในชีวิตของทุกท่าน ในปีฉลูนี้ครับ

ในปี 2551 ที่ผ่านมา.. ถือว่าเป็นปีที่ผมประสบความสำเร็จในการแข่งขันพอสมควรครับ
ตั้งแต่ต้นปี ที่สามารถคว้าแชมป์หุ่นยนต์เตะฟุตบอลรอบประเทศไทยได้ 
พอมาช่วงฤดูร้อน ก็ได้ฝึกงานที่สุดยอดกับบริษัทมิชลิน และไปแข่งหุ่นยนต์เปตองได้รางวัลที่ 3 ..ซึ่งเป็นครั้งแรกที่จุฬาฯ ได้รางวัลติดมือจากรายการนี้
กลางปีก็ได้มีโอกาสสร้างประวัติศาสตร์การแข่งขันหุ่นยนต์ของไทย ที่ไปได้รางวัลชนะเลิศที่ซูโจวกลับมา อย่างที่ทุกท่านทราบดี
ท้ายๆ ปี ก็สามารถร่วมจัดงานนิทรรศครั้งที่ 15 ให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี และมีความสุขกันทั้งผู้จัดงานและผู้มาเยี่ยมชมงาน
และไม่นานที่ผ่านมานี้ ก็สอบโทเฟิล และสมัครเรียนต่อป.โทที่อเมริกาให้จบสิ้น ทันกำหนด deadline ของเทอม fall

ที่พูดมานี้... ไม่ได้เขียนเพื่อให้ทุกท่านมานั่งอ้วก กับความภูมิใจส่วนตัวของผมนะครับ แหะๆ  
แต่สาเหตุก็คือ ผมพิจารณาแล้วครับ ว่าทุกความสำเร็จที่เผอิญเกิดกับผมในปีที่ผ่านมานี้ ไม่ได้เกิดจากว่าผมเก่งกาจแต่อย่างใด
ทว่าเป็นเพราะว่า ผมมักจะได้รับความช่วยเหลืออย่างมากมาย จากหลายๆ ด้าน.. จะเพื่อนก็ดี จะท่านอาจารย์ก็ดี หรือที่สุดก็คือคุณพ่อของผมเอง
มันจึงเป็นเรื่องจริงครับ ว่าการที่คนๆ หนึ่งจะสามารถทำอะไรได้ยิ่งใหญ่ ไม่มีทางทำตัวคนเดียวได้เลย
ผมจึงขอใช้โอกาสวันขึ้นปีใหม่นี้ ขอบพระคุณทุกท่าน.. ที่ทำให้ปี 2551 ที่ผ่านมาของผมนี้ เต็มไปด้วยความทรงจำดีๆ มากมาย
และขอสัญญาครับ ว่าไม่ช้าก็เร็ว ผมจะต้องหาทางตอบแทน แสดงความขอบคุณ ความช่วยเหลือเหล่านี้ ไม่ทางตรง ก็ต้องเป็นทางอ้อม 
แล้วในท้ายที่สุด ผมก็คงจะทำตามสัญญาที่ผมได้บอกกล่าวทุกท่าน.. ว่าจะกลับมาร่วมพัฒนาประเทศไทยเรา ให้ก้าวเป็นหนึ่งในผู้นำของเอเซียครับ

สวัสดีอีกครั้งครับ พ่อแม่พี่น้องงงงงง

หลังจากไม่ได้อัพเดต blog มานานหลายเดือน ก็ได้มีโอกาสกลับมาเขียนต่ออีกครั้งครับ แหะๆ
เนื่องจากช่วงที่ผ่านมา ก็มีงานเข้ามาเยอะมากมาย ปิดเทอมที่เหมือนไม่ปิด (รวมไปถึงไม่มีอะไรจะมาอัพเดตเหมือนครั้งก่อนๆ )
นอกจากนี้ ช่วงที่ผ่านมาก็เป็นช่วงรอยต่อที่สำคัญของการพัฒนาประชาธิปไตยที่ยั่งยืนของประเทศไทยเรา
ทำให้เกิดการสูญเสียเลือก เนื้อ อวัยวะ.. และถึงขั้นหักหาญชีวิต ของประชาชนทั้งสองฝักฝ่ายด้วยกัน
ซึ่งดูเหมือนผู้ที่รับเคราะห์ทั้งขึ้นทั้งลง ท่าจะหนีไม่พ้น "ผู้พิทักษ์สันติราษฐ์"
เพราะดูเหมือนจะกลายเป็นหนึ่งในตัวหมากของสัตว์การเมือง ในการใช้ความรุนแรงสลายการชุนนุม
และท้ายที่สุดเหตุการณ์จะจบลงอย่างไร ก็ขอให้จบลงที่ความสามัคคีของคนทั้งชาติ
และขอให้จบลงท้ายด้วยการปกครองระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นพระประมุขเหมือนดังเดิมเถิดครับ

ปล. blog ครั้งนี้ ขอไว้อาลัยให้ "คุณโบว์" หนึ่งในผู้ประท้วง.. เธอเป็นลูกสาวเจ้าของร้านขายยาง ที่ผมมักไปซื้อเป็นประจำในคลองถม
     และขอแสดงความไม่เห็นด้วย กับการใช้ความรุนแรงในการแสดงความคิดเห็นทางการเมือง หรือเพียงแค่เพื่อเล่นเกมส์การเมืองครับ

เนื่องจากกระแสงาน กระแสความรับผิดชอบ ความคาดหวังต่างๆ และรวมไปถึงการเตรียมสอบเพื่อเรียนต่อต่างประเทศ
จะทำให้ผมล้า... จนไฟความทะเยอทะยานเริ่มมอดลงเรื่อยๆ
แต่อย่างไรก็ดี อยู่มาวันหนึ่ง ผมก็ได้รับคำเชิญชวนจากนายทองอู๋ (ขาประจำ blog) ว่าให้ไป ทริปสีน้ำ กับมัน 
ทริปสีน้ำ.. เป็นทริปที่จัดโดยชมรมไอเดียของจุฬาฯ ครับ เนื้อหาคือนั่งรถไปยัง "ผาหำหด" จังหวัดชัยภูมิ เพื่อวาดสีน้ำท่ามกลางธรรมชาติ
เท่านั้นเอง ผมจึงตัดสินใจในท้ายที่สุดว่า เจ้าทริปนี้แหละ.. จะเป็นแหล่งเติมพลังงานให้กับผมอีกครั้ง กับการทำงานต่อไปจนจบปีนี้ครับ 555

วันที่ 18 ตุลา ยามดึกๆ (ประมาณ 5 ทุ่ม)
หลังจากนั่งรอที่ห้องชมรมหุ่นยนต์ที่คณะมาตั้งแต่บ่ายสอง ผมก็พบตัวเองอีกครั้งอยู่ใต้หอชายครับ
ปะปนอยู่กับกลุ่มคนที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน (ยกเว้นนายทองอู๋ กับนส.ทิพย์) ก็เซ็นชื่อ จ่ายเงิน 600 บาทค่าไปทริปครั้งนี้
แต่อยู่ดีๆ ฝนก็ตกลงมาห่าใหญ่ และระหว่างที่นั่งรออยู่นั้นรถก็มาถึงครับ พวกเราเลยต้องลุยฝ่าฝนเพื่อไปขึ้นรถทัวร์ที่จอดริมถนนพญาไทครับ

วันที่ 19 ตุลา 
ผมตื่นขึ้นทันทีเมื่อรู้สึกว่ารถทัวร์หยุดการเคลื่อนไหวในที่แห่งหนึ่ง แม้ดวงอาทิตย์จะยังไม่ขึ้นแต่ก็พอมองออกนอกหน้าต่างไปเห็นทิวทัศน์ได้
จากนั้นพวกเราก็ลงจากรถครับ อากาศหนาวเย็นแผ่มาตีหน้าผม.. ก็คงอย่างนี้แหละ หมอกหนามากเลย
เมื่อเอากระเป๋าหลักไปโยนไว้ที่ศูนย์อำนวยการนักท่องเที่ยวได้พักเดียว (และแปรงฟันด้วย) ผมก็เดินออกมาด้านนอกอาคารเพื่อประเดิมถ่ายรูป

หลังจากนั้นก็เริ่มเดินไปทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมทริป ที่กำลังถ่ายรูปอยู่ในบริเวณใกล้ๆ กันครับ
โดยนายเสื้อฟ้า กับนายเสื้อเขียวนี่ เห็นว่าเป็นสมาชิกทริปสีน้ำตั้งแต่ปีที่แล้ว และหลงรักการถ่ายรูปมาก (แล้วไม่ไปทริปโฟโต้แทนล่ะครับโว้ยยย)

รูปก๊วนแรกที่เข้าร่วมในทริปนี้ครับ ในรูปบนซ้าย (จากซ้าย) ผม บิ๊ก ทองอู๋ เพชร
ส่วนรูปบนขวา คือ นุช กะ เอื้อง ที่มากันเป็นคู่ดูโอและกำลังถ่ายภาพให้แก่กันและกัน เลยมาสมทบกับก๊วนพวกเราด้วย

กิจกรรมยามเช้าวันนี้ คือการเรียนการวาดรูปสีน้ำจากเทพคณะสินกัม (ศิลปกรรม) ครับ ได้ข่าวว่าเก่งมาก

ทั้งสองคนนี้รู้สึกเหมือนมาปล่อยมุข มากกว่ามาสอนในตอนแรก แต่หลังจากนั้นก็แสดงวิธีการวาดสีน้ำสองแบบครับ
คือ 1.แบบเปียก- คือจะใช้น้ำระเลงลงก่อน แล้วค่อยเอาสีไล่ตามภายหลัง 
    2.แบบระบายทับ- คือใช้สีปรกติไล่โทนทาทับกันไปไม่เกิน 4 ชั้น.. แบบนี้เป็นแบบที่มักเห็นในงานศิลปะสีน้ำครับ
แล้วเพื่อเป็นการฝึกฝน เวลาที่เหลือพวกเราก็เลยได้ฝึกวาดรูปสีน้ำกับวิวรอบๆ ที่พักนั่นแหละครับ

จากนั้นตอนบ่าย เราก็ย้ายไปวาดรูปบนน้ำตก "ชวนชม" กันครับ
การเดินทางก็ง่ายๆ คือเดินเท้าไปจากที่พัก ประมาณ 1 กิโลเมตรขึ้นเขาไปยังน้ำตก - -"
พอไปถึงน้ำตก หลายคนก็ทิ้งกระดานวาดรูปโดดลงเล่นน้ำทันทีครับ.. แต่ด้วยเหตุที่ผมตั้งใจไว้แล้วว่าจะมาวาดสีน้ำอย่างแน่วแน่ เลยนั่งวาดต่อครับ

อุปกรณ์ที่ใช้ก็มีดังด้านบนซ้ายครับ ทางผู้จัดทริปเตรียมให้หมดเลย.. ส่วนด้านขวารูปที่ผมวาดเทียบกับวิวของจริง
หลังจากวาดเสร็จก็เดินทางกลับที่พักกันครับ ซึ่งก็ตกเย็นพอดี เลยใช้เวลาไปกับการทานข้าวกับก๊วน อาบน้ำ จัดข้าวของใส่เต้นท์
แต่อย่างไรก็ดี คืนนี้ก๊วนเราส่วนใหญ่ เลือกที่จะนอนดึกครับ.. เพราะติดใจในเกมส์ "killer" ที่น้องนุชเสนอให้เล่นแทน slave (นอนตีสาม)

วันที่ 20 ตุลา 
ผมตื่นขึ้นอีกครั้ง ด้วยเสียงเรียกตอน 7 โมงเช้า ว่าใครจะไป "ผาหำหด" ให้รีบตื่น
แน่นอนครับ ทริปครั้งนี้ดูแล้วจุดขายจริงๆ น่าจะอยู่ที่ผาหำหด เพราะหลายคนมั่นใจเหลือเกินว่าพอขึ้นไปแล้วจะไม่เป็นอย่างชื่อ
ซึ่งผมพิจารณาดูแล้ว การตั้งชื่อผาหำหดเป็นการกระตุ้นให้คนอยากมาเที่ยว เพื่อพิสูจน์ความจริงด้วยตนเอง
เพราะหากตั้งชื่อกลับกันว่า "ผาหำงอก" แล้ว.. ก็คงจะเป็นแต่สาวทอมมาเที่ยว ไร้ซึ่งนักท่องเที่ยวหญิงแท้ครับ

การเดินทางไปผาหำหด เนื่องจากอยู่บนยอดเขากว่า 10 กิโลเมตรจากที่พัก เลยอาศัยบริการรถกระบะติดจรวดครับ

หลังจากสัมภาษณ์ น้องนุชก็บอกว่าได้เปิดดูรูปใน google ของผาหำหดนี้ก่อนมาแล้วครับ และทราบว่าภาพสุดเท่ห์ต้องท่านี้เท่านั้น
แม้ผมจะเจ็บใจอยู่นิดๆ ที่แพ้การแข่งขันท้าความกล้าอะไรซักอย่างนี่ แต่ก็นึกในใจว่าทำไงได้วะ คนมันมี..ให้หดนี่หว่า

กลับมาจากถ่ายหำ เอ๊ย ถ่ายรูปคู่กับผาหำหดแล้ว.. พวกเราก็มารวมถ่ายภาพหมู่ของก๊วนกันอีกรอบ (ก๊วนเริ่มใหญ่ขึ้นแล้วครับ)

(เรียงจากซ้าย) นุช แพร ปาล์ม ผึ่ง เอื้อง ทิพย์ ผม เพชร ทองอู๋ (ขาดนายบิ๊ก คนถ่ายภาพนี้)

หลังจากถ่ายภาพเสร็จ เพื่อนก๊วนส่วนใหญ่ก็วิ่งไปเล่น killer ต่อ.. (คราวหน้าจัดทริป killer ดีกว่าไหมพี่น้อง?)
ส่วนผมก็ยังยึดในหลักการเดิม ว่ามาทริปสีน้ำ ก็ต้องวาดสีน้ำสีครับ 55

รูปบน ผมกำลังนั่งวาดภาพทิวทัศน์ขวามืออยู่ ส่วนผลของการวาดจะเป็นอย่างไร จะเอามาใช้ชมทหลังครับ (โดนเก็บไว้อยู่ ยังไม่ได้ไปขอคืนครับ)
ซึ่งบริเวณนั้นมีแมลง ยุง ผึ้ง ตัวต่อ เยอะมาก จึงนับเป็นหนึ่งในการวาดภาพที่ทรหดอีกครั้งหนึ่งของผมเลยทีเดียว
 
หลังจากวาดเสร็จก็ลงจากเขามาครับ ถึงที่พักช่วงบ่ายโมง
ทว่ากำหนดการต่อไป ก็กลายเป็นการเดินป่าครับ เพื่อไปดูต้นน้ำของน้ำตกชวนชมที่วาดภาพไปในวันที่ 19 ตุลานั่น
เราก็เลยตกลงกันว่าจะออกเดินทางตอนบ่าย 2 ครับ .. เพื่อขอเวลาพักขาหน่อย แหะๆ

รูปด้านบนซ้าย: อยู่ในป่ายังมีอารมณ์ถ่ายรูปอีกนะนาย
รูปบนขวา: จุดพักเหนื่อยของเราคือทางข้ามน้ำตก สังเกตว่าคุณนุช และเอื้อง ลงไปอยู่ในน้ำเรียบร้อยแล้ว

ท้ายที่สุด ทุกคนก็ได้เล่นน้ำตกสมใจครับ 
 
แต่ผมอยู่ไหนน่ะเหรอ? นั่งวาดรูปนี้อยู่ไงครับ  >>

หลังจากวาดไปได้ครึ่งภาพปรากฎน้องเบนซ์ก็มาตาครับ ว่าตอนนี้เป็นเวลา 5 โมงครึ่งแล้ว ดวงอาทิตย์กำลังจะลับฟ้า
ดังนั้นภาพด้านบน จึงเป็นภาพที่ผมยังวาดไม่จบดีครับ ต้องกลับเสียก่อน เพราะไม่งั้นจะกลับไม่ถูก

ตอนกลางคืนวันนี้ ก็มีเล่นกิจกรรมเหมือนเดิมครับ เกมส์จัดหมวดหมู่ ติดที่ใครต้องกินขนมปัง 1 คำลงโทษ
ซึ่งผมก็โดนลงโทษด้วยการจัดหมู่เกี่ยวกับ น้ำตก ชุดชั้นใน เป็นต้นครับ (คนที่แพ้เยอะสุดคือแพร)
และหลังจากเลิกเกมส์ส่วนกลาง เราก็ตั้งวง killer ดังเดิม

วันที่ 21 ตุลา (วันสุดท้าย) 
กิจกรรมของวันนี้คือเก็บข้าวของเพื่อไปดูถ้ำค้างคาวครับ ในตอนเช้า
ส่วนตอนบ่ายก็คงใช้เวลาทั้งหมดไปกับการนั่งรถกลับกรุงเทพฯ ครับ (ประมาณ 6 ชั่วโมง)
ซึ่งถ้ำค้างคาวก็อยู่ในเขตวัดครับ มีพระจำพรรษาอยู่บ้างไม่กี่รูป บรรยากาศค่อนข้างมืดเลยยถ่ายไม่ค่อยเห็นสิ่งใดนัก

รูปบนซ้าย: ขณะกำลังเดินขึ้นทางลาด ไปยังถ้ำค้างคาว
รูปบนขวา: ภาพถ่ายจากในถ้ำออกไปยังนอกปากถ้ำ

ก็เป็นอันว่า ทริปสีน้ำ หรือทริปชาร์จพลังของผม ก็จบลงด้วยระยะเวลาอันสั้นเพียง 3 วันเท่านั้น
แต่จากใจจริง ผมกลับรู้สึกว่าเป็นทริปที่สนุกมากๆ และได้รู้จักเพื่อนใหม่มากมาย และได้สนิทกัน อาจจะเพราะมีความสนใจคล้ายคลึงกัน
รวมไปถึงขอบคุณทีมงานสินกัมที่มาช่วยสอนการวาดภาพสีน้ำ ทีมงานจัดค่ายจากชมรมไอเดีย และผู้อยู่เบื้องหลังคนอื่นๆ
ก็ต้องขอขอบคุณภาพถ่ายหลายๆ ภาพที่ได้นำมาจากกล้องบิ๊ก เพื่อนำมาถ่ายทอดให้ผู้อ่านท่านอื่นใน blog
สุดท้าย.. ก็ขอจบด้วยภาพกระโดด.. ของก๊วนพวกเราในท้ายที่สุดครับ (ไม่มีนายบิ๊ก คนถ่ายภาพอีกแล้ว )

ปล. เจอกันใน msn นะพี่น้อง

....จนกระทั่งคืนวันเสาร์ที่ 12 กรกฎาคม ที่ผ่านมา ผมทีมพลาสม่าซี และทีมหุ่นกู้ภัยพลาสม่าอาร์เอ็กซ์ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ก็ได้ออกเดินทางไปแข่งขันหุ่นยนต์รายการ RoboCup2008 ณ เมือง Suzhou สาธารณรัฐประชาชนจีนครับ

ไทยได้ดับเบิ้ลแชมป์โลกครับ

.. หลายท่านน่าจะได้เห็นข่าวจากทางหนังสือพิมพ์ โทรทัศน์ หรือวิทยุต่างๆ แล้วครับ
ว่าทีมหุ่นยนต์เตะฟุตบอล และทีมหุ่นยนต์กู้ยของไทยเราต่างก็ได้ตำแหน่งชนะเลิศ ของการแข่งขันใน league ทั้งสอง
ซึ่งในส่วนของหุ่นยนต์เตะฟุตบอลที่ผมทำอยู่ ถือว่าเป็นชัยชนะที่ได้มาอย่างสุดมันส์ ในการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ
โดยพบกับแชมป์ 2 สมัยอย่างทีม CMDragons จากมหาวิทยาลัย Carnegie Mellon สหรัฐอเมริกา
ซึ่งพวกเราทีม Plasma-Z เอาชนะไปด้วยคะแนน 4-2 ..โดยยิงตามหลัง 3 ลูกรวดใน 4 นาทีสุดท้าย
ถ้าใครได้อยู่ในการแข่งขันนั้น จะพบว่า... บรรยากาศนี่สุดๆ ไปเลยครับ

งั้นลองเปลี่ยนมาดูบรรยากาศข้างสนามกันบ้างดีกว่า


รูปบนซ้าย: ทีม mechanic ประกอบด้วย(จากซ้าย) ผม น้องไผ่ น้องลัก และน้องบีม ครับ 
รูปบนขวา: ขณะกำลังนั่งพูดคุยกันถึงปัญหาที่เกิดขึ้น


รูปซ้าย:ผมกะนายยิ้ง(ฝ่าย AI) ขณะกำลังไปเดินดูการแข่งขันหุ่นยนต์รายการอื่นๆ
รูปกลาง: บรรยากาศขณะหุ่นยนต์เตะฟุตบอลกำลังทำการแข่งขัน
รูปขวา: ฝ่าย vision และฝ่าย AI ตรวจเช็คโปรแกรมอย่างขะมักเขม้น

ซึ่งอีกไม่นานนี้ก็คงจะมีไฟล์บันทึกการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศลง youtube ครับ ยังไงก็อดใจรอซักแป๊บนึงฮะ!

ทีมกระรอกน้อยขนดก จาก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับที่ 2 ครับ~


สมาชิกในทีม(รูปซ้าย ไล่จากซ้าย) :  ผม แม็กเป็ด น้องไผ่

ส่วนผลโดยรวมเป็นดังนี้ครับ
รางวัลชนะเลิศ : ทีม “ชีวิตปลาช่อน” จากสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าคุณทหารลาดกระบัง
รางวัลรองชนะเลิศอันดับ 1: ทีม “ดงยาง01” จากมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
รางวัลรองชนะเลิศอันดับ 2: ทีม “NPU” จากวิทยาลัยเทคนิคนครพนม มหาวิทยาลัยนครพนม, ทีม “กระรอกน้อยขนดก” จากจุฬาฯ
รางวัลความคิดสร้างสรรค์ : ทีม “INT F” จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา

ส่วนทีม Chibi Dragon ได้เข้ารอบ 8 ทีมสุดท้าย ไปแพ้ทีม “ดงยาง01”
และทีม “ดงยาง01” นี่เอง ก็มาปราบทีม “กระรอกน้อยขนดก” อีกทีในรอบ 4 ทีมครับ

สวัสดีครับทุกท่าน!
วันนี้ก็วันที่ 15 ธันวาคมแล้วนะครับ .. รู้สึกเวลาช่างผ่านไปเร็วปานกามนิตหนุ่มเสียจริง
ในช่วงหลังจากนี้จนถึงสิ้นเดือน ก็คงจะมีวันสำคัญหลายๆ วันเกิดขึ้นมากมาย อาทิเช่น
วันที่ 21 ธ.ค. เป็นวันสอบกลางภาควันแรกของมหาวิทยาลัยผม
วันที่ 23 ธ.ค. เป็นวันเลือกตั้ง
วันที่ 25 ธ.ค. วันคริสมาสต์
วันที่ 29 ธ.ค. เริ่มหยุดปีใหม่แล้วจ้า
   จะเห็นได้ว่า ช่วงเวลาสั้นๆ เพียงแค่ครึ่งเดือน ก็มีเหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้นมากมายครับ
เป็นเหตุการณ์ที่อาจทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลง ความเป็นไป และความเป็นไปได้(ที่จะได้งานดีๆ) ของหลายๆ ตน
ดังนั้น จึงคิดได้ว่า สำหรับท่านที่ อยากพยายามทำอะไรบางอย่างให้เต็มที่ในช่วงเวลาสั้นๆ แต่ได้ผลลัพท์ในระยะยาวที่ดี
ช่วงครึ่งเดือนนี้แหละครับ.. คือ "ช่วงเวลาอันมีค่า" ของท่าน ที่จะทำสิ่งนั้น

ทำให้ผมไม่สามารถส่งข้อมูลดังกล่าวกลับไปให้ได้ (อาจจะเพราะไม่ได้ตั้งค่าให้ allow for all of users อ่ะครับ) 
ดังนั้น.. ผมจำต้องขอตอบผ่านทาง blog นี้นะครับ (ขออภัยล่วงหน้านะฮะ ที่นำมาลง)

"คือว่าตอนนี้กำลังทำโมเดล
โมเดลเป็นประมาณว่า เฟืองเคลื่อนที่บนรางซี่ๆคล้ายๆรางรถไฟน่ะคะ
แต่อยากให้ที่เฟืองมีการทุ่นแรงด้วย
โดยการหมุนเฟืองตัวเล็ก ให้ไปหมุนเฟืองตัวใหญ่
แล้วตัวใหญ่เคลื่อนที่ไปตามราง(รางตรง)
แต่ไม่ทราบว่าจะออกแบบระบบนี้ยังไง
ไม่ก้ออยากใช้ระบบรอก
แบบหมุนจุดต้นราง แล้วเฟืองเคลื่อนที่ไปเรื่อยจนสุดราง"

ก่อนอื่นต้องสารภาพครับ อ่านจากข้อความที่ส่งมา ผมยังเดาไม่ออกครับ ว่าโมเดลที่ว่านี้มีรูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร
แต่โดยหลักๆ เข้าใจว่าระบบที่คุณติ๊กพูดมาน่าจะหมายถึงระบบ rack&pinion นะครับ (รูปแสดงอยู่ด้านล่างซ้าย)
คือเป็นการประยุกต์ใช้ระบบนี้มาทำการขับเคลื่อนเฟืองกลมแทน โดยให้ตัวเคลื่อนที่แทนที่จะเป็นเฟืองตรง(rack) .. ก็ล็อคให้มันอยู่กับที่ซะ
แล้วส่วนตัวที่เคลื่อนที่ก็กลายเป็นเฟืองกลม(pinion gear) แทน โดยวิ่งไปบนรางเฟืองตรงนั่น โดยมีชุดส่งกำลังอยู่บนเฟืองกลม

 
ทำให้ระบบที่ผมเห็นว่าน่าจะเหมาะก็คือ รูปกลางด้านบนครับ.. ควรจะมีล้อ(wheels)มารับทั้งสองข้าง โดยล้องทั้งสองก็วิ่งอยู่บนราง(rail) 
ทั้งนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้น้ำหนักทั้งหมดของระบบส่วนที่เคลื่อนที่ กดลงไปบนฟันของเฟืองทั้งสองโดยตรง เพราะปกติแล้วเฟืองจะไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อทำงานเช่นนี้
กับประโยชน์อีกข้อก็คือ ล้อทั้งสองจะช่วยคุมทิศทางการเคลื่อนที่ของเฟืองกลม ให้ฟันของมันขนานกับฟันของเฟืองตรงตลอดการเคลื่อนที่ครับ

ส่วนปัญหาที่ถามว่า แล้วหากจะทดเฟืองส่งกำลัง เพื่อเพิ่มแรงบิดให้กับเจ้าเฟืองตัวใหญ่ ผมได้แสดงคร่าวๆ ไว้ในรูปด้านบนครับ
สิ่งที่จำเป็นสำหรับการทดเฟืองนั้น คือ "กล่องเกียร์" หรือ gear box นั่นเองครับ
เพราะนอกจากจะเป็นการกำหนดระยะห่างระหว่างเกียร์แล้ว gear box ที่ดีจะช่วยลดการสูญเสียพลังงานไปในรูปของแรงเสียงทานด้วยครับ
ทว่าในเบื้องต้น หากทำแค่โมเดล .. ผมเห็นว่าการทำกล่องเกียร์จาก "ไม้อัด" ไม่น่าจะเสียหายอะไรครับ
ส่วนวิธีการเคลื่อนที่ อาจใช้มอเตอร์ความเร็วต่ำติดไว้ที่เฟืองตัวเล็กครับ.. เพื่อขับเฟืองกลมใหญ่โดยตรง
เพราะที่ต้องระวังก็คือ คนส่วนใหญ่เมื่อพูดถึงมอเตอร์ จะนึกถึงมอเตอร์ทามิย่าครับ ซึ่งมันมีความเร็วรอบสูงทว่าแรงบิดสูงสุดมีค่าน้อย.. ทำให้ใช้งานลำบาก
ดังนั้นผมแนะนำครับ ว่าลองไปที่บ้านหม้อพลาซ่าชั้นสอง รึไม่ก็ที่คลองถม .. ลองหาซื้อมอเตอร์มือสองขนาดเล็กๆ ราคา 50-300 บาท ซึ่งมีชุดเกียร์ในตัวมาใช้ครับ 

ปัญหาที่คาดว่าน่าจะเจอ.. คือการทำเฟืองตรง(rack) ให้มีระยะฟันสม่ำเสมอครับ
ความจริงแล้ว ก็เคยเห็นมีขายครับ ที่บ้านหม้อพลาซ่าชั้นสอง .. ทั้งแบบเหล็กและแบบพลาสติก (ทว่าราคาค่อนข้างแพง ประมาณ 500 บาทได้)
ดังนั้นหากจะใช้เยอะๆ ที่ผมเคยทำก็คือ ซื้อมาอันนึงแล้ว หล่อแบบด้วยเรซิ่น 
โดยอาจจะใช้ปูนปลาสเตอร์/ยางพารา/ซิลิโคน เป็น mold ก็ได้ครับ(เหมือนที่ผมเคยทำใน blog ก่อนๆ)

ส่วนอีกระบบนึงที่ว่าจะใช้รอก ตั้งจุดหมุนไว้ต้นทาง แล้วดึงเชือกไปเรื่อยๆ ให้เฟือง pinion หมุนไป
คล้ายกับเอาม้วนด้ายมาแล้วดึงด้ายออกด้วยองศาหนึ่งๆ แล้วแกนด้ายจะวิ่งไปด้านหน้านั้น
ผมเห็นว่าทำได้ยากครับ เพราะระบบจะมีความเร่งเข้ามาเกี่ยวข้อง+ควบคุมความเร็วได้ยาก
และนอกจากนี้ถ้าเป็นระบบง่ายๆ อาจทำให้เฟืองหมุนไปได้แค่ทางเดียว หมุนกลับไม่ได้
ดังนั้นก็ขอเอาใจช่วยครับ ถ้าติดปัญหาอะไรก็สามารถถามได้เรื่อยๆ ฮะ.. ถือว่าได้แลกเปลี่ยน know how & know why กันครับ 

ปล.สำหรับท่านที่คิดว่าน่าจะมีวิธีอื่นๆ ที่ดียิ่งกว่านี้ ก็สามารถแสดงความคิดเห็นได้เต็มที่ครับ ^^

เรื่องที่สอง
มาประชาสัมพันธ์งานแข่งขันหุ่นยนต์ครับ 55+
หลายท่านอาจจะทราบแล้วว่า โครงการหลักอันดับหนึ่งที่ผมกำลังทำอยู่ตอนนี้
ก็คือการอ่านหนังสือเตรียมสอบครับ...




... เอ่อ ครับ นั่นก็ถูกส่วนหนึ่ง แต่ถ้าไม่พูดถึงเรื่องวิธีการประเมินคุณค่าของคนด้วยกระดาษ 10 แผ่นและปากกา 1 ด้ามแล้วล่ะก็
เห็นว่าโครงการอันดับหนึ่งจริงๆ ก็คือ การประดิษฐ์ หุ่นยนต์เตะฟุตบอลชิงแชมป์ประเทศไทย ครับ
แม้ว่าตามหลักสูตรแล้วผมจะอยู่ภาควิศวกรรมไฟฟ้า แต่ในการแข่งขันประดิษฐ์หุ่นยนต์ ผมมักจะทำในส่วนงานเครื่องกลเสมอๆ
แน่นอนครับ รายการนี้ก็เช่นกัน .. ผมก็เป็นทีมออกแบบและปรับปรุงโครงสร้างหุ่นยนต์เตะฟุตบอล ในทีม PLASMA-Z 
ซึ่งทีม PLASMA-Z นี้ก็เป็นทีมที่ถ่ายทอดสืบต่อกันมาจากรุ่นพี่จนมาถึงรุ่นของผม(คือพวกปี 3) ครับ

ในปีที่ผ่านๆ มา เราก็ทำผลงานในระดับโลกไว้มากมาย โดยในปีที่แล้วเราก็ได้อันดับที่ 2 ของโลกมา (เพราะไปแพ้จุดโทษในรอบชิง)
ดังนั้นในปีนี้ ที่การแข่งขันจะจัดขึ้น ณ เมือง Suzhou, China .. มันก็เป็นแรงกดดันพอสมควรที่เราจะต้องทำให้ดีหรือไม่น้อยกว่าที่ 2 ของโลกครับ
ทว่า.. ก่อนที่จะไประดับโลกได้นั้น ก็ต้องทำการแข่งคัดเลือกเป็นตัวแทนประเทศไทยเสียก่อนครับ

....นี่เลยครับ การแข่งขันเพื่อเฟ้นหาตัวแทนประเทศไทยที่ว่า
วันที่ 11-12 ม.ค 2551 ที่จะถึงนี้ครับ ณ ห้างพันธุ์ทิพย์ พลาซ่า
ท่านใดที่สนใจ ก็สามารถแวะเวียนไปเยี่ยมชมได้ครับ
และถ้าไม่เป็นการรบกวนเกินไป จะมาร่วมเชียร์ทีม PLASMA-Z จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ด้วยก็ได้นะครับ

ก็ขอให้ทุกท่านโชคดี กับ "ครึ่งเดือน" ที่เหลือนี้นะครับ
ใช้เวลาที่เหลือให้คุ้มค่า เพื่อที่ว่าเมื่อขึ้นปีใหม่ เราจะได้นึกภูมิใจในเหตุการณ์จากปีที่ผ่านมา
ขอบคุณที่ติดตามครับ