เสียงเครื่องตรวจบัตรดังระงมอย่างไม่ขาดสายเมื่อเหล่าพนักงานบริษัท แม่บ้าน เด็กวัยรุ่น ชายแก่ต่างเดินผ่านพร้อมกับเอามือออกจากช่องสแกนอย่างเร่งรีบโดยมีจุดมุ่งหมายอย่างเดียวกันคือไม่ให้ตกรถไฟขบวนที่กำลังจะมาถึง แม้ในใจต่างก็ไม่รู้ว่าจะต้องรออีกกี่นาที และพอรถมาแล้วคนภายในตู้จะว่างพอให้ตนสามารถเบียดเข้าไปได้หรือไม่ก็ตาม แต่อย่างไรก็ตามพวกเขาก็คงเห็นพ้องกันว่าการเลือกเดินทางกลับบ้านด้วยวิธีนี้น่าจะดีกว่าการนั่งดมควันพิษหรืออยู่นิ่งๆ ในรถบนถนนที่ติดขัดด้านบนเป็นแน่ 

      ถัดมาจากแถวรอการตรวจบัตรก็เป็นเครื่องจำหน่ายเหรียญค่าโดยสารอัตโนมัติ ซึ่งมีคนต่อแถวยาวเหยียดทั้งสองช่องถึงขนาดว่าไปสุดคนท้ายแถวที่เชิงขั้นบันไดทางเข้าสถานีรถไฟใต้ดินแถมผู้ที่ลงมาใหม่ก็เดินมาต่อท้ายอยู่เป็นระยะ นักศึกษาหนุ่มซึ่งอยู่ค่อนไปทางปลายแถวยืนกำเหรียญในมือสิบเจ็ดบาท โดยบางครั้งก็ก้มลงพิจารณารายละเอียดของเหรียญแต่ละแบบทั้งที่โดยปรกติก็ไม่เคยนึกสนใจเพราะปรกติแล้วเขามักจะล้วงยื่นให้คนอื่นได้ง่ายๆ โดยไม่ต้องคิด หลังจากเอาเล็บขูดคราบสกปรกเล็กๆ น้อยๆ บนขอบเหรียญสิบออกเขาก็ยกแขนซ้ายขึ้นมาเพื่อดูเวลาบ้าง พบว่าใช้เวลาก้าวขาจากจุดเริ่มต้นในแถวมาถึงตรงนี้เกือบห้านาทีแล้วและรู้สึกว่ายังเดินมาไม่ถึงสองเมตรเลย แต่เพราะการจราจรที่วันนี้เป็นอัมพาตทว่าดันเสือกไปนัดเพื่อนไว้ที่อีกสถานีหนึ่งทำให้เขาต้องมายืนนิ่งอยู่ตรงนี้ การเข้าแถวเป็นหนึ่งในเรื่องที่แสนน่าเบื่อสำหรับเขา แม้จะรู้ดีว่าเป็นการรอคอยเพื่อให้ได้มาซึ่งบางสิ่งบางอย่าง-โดยในกรณีนี้เป็นเหรียญพลาสติกเล็กๆ ซึ่งจะทำให้เขาสามารถขึ้นระบบขนส่งมวลชนนี้ได้โดยไม่ผิดกฎหมาย

“เฮ้ย เอก.. ดูขวามือมึงดิวะ”

       ความคิดรำคาญและอารมณ์เสียจากการรอคอยถูกขัดจังหวะด้วยการสะกิดของไอ้โชคเพื่อนที่มาด้วยกัน ชี้ให้เขาดูคนที่ยืนต่อแถวอยู่แถวข้างๆ เมื่อเบือนหน้าออกจากความสนใจเดิมที่มือก็เห็นนักศึกษาสาวต่างมหาวิทยาลัยยืนเยื้องพวกเขาไปนิดหน่อยอยู่ในอีกแถว พิจารณาดูจากหน้าตาซึ่งขาวและคมรวมกับรูปร่างที่มีส่วนโค้งพอประมาณของเธอแล้ว เอกลงความเห็นในใจทันทีว่าเธอต้องมีตำแหน่งอะไรซักอย่างในมหาวิทยาลัยหรือคณะของเธอ อาจจะเป็นดาวชั้นปี หรือถ้าเพ่งให้นานกว่านี้แล้วรู้สึกคุ้นก็อาจเป็นผู้นำเชียร์ในงานฟุตบอลที่ผ่านมาก็ได้

“แหล่มขนาดนี้ ทำไมมาคนเดียว”

“กูว่าไปหาแฟน ดูหน้าเค้ากระวนกระวาย”

       แน่นอน รูปร่างภายนอกของหญิงสาวที่มีจุดเด่นแบบนี้ เด็กหนุ่มต่างคาดหวังที่จะได้ครองคู่เพื่อไว้อวดเพื่อนและความพอใจส่วนตัว อาจจะเป็นเพราะกระแสโลกาภิวัฒน์และความเจริญทางเทคโนโลยีโทรทัศน์ก็เป็นได้ที่ล้างสมองเด็กรุ่นใหม่ว่าผู้หญิงลักษณะอย่างไรจึงจะถือว่าสวย ซึ่งจากประสบการณ์ของโชคแล้วความสวยระดับนี้ต้องมีแฟนแล้วทุกคน บทสนทนาตามประสานักศึกษาซีเนียร์เป็นไปอย่างสนุก โดยหญิงสาวก็ไม่รู้ตัวว่าโดนเด็กหนุ่มแถวข้างๆ หยิบยกเอาเธอมาเป็นเรื่องคุยแก้เบื่อการรอคอย เพราะเธอเองก็มัวแต่ชะเง้อมองไปหน้าแถวว่าเมื่อไหร่จะได้เอาซื้อเหรียญโดยสารเสียทีเนื่องจากอุตส่าห์ตัดสินใจลงจากรถแท็กซี่ด้านบนลงมาใช้บริการรถไฟใต้ดินแทน หลังนักวิเคราะห์ทั้งสองพูดคุยความเป็นไปได้ของเด็กสาวในแถวด้านข้างจบลง เด็กหนุ่มก็เผอิญได้ยินการคุยโทรศัพท์จากคนข้างหลังซึ่งกำลังบ่นกับคู่สนทนา แม้จะได้ยินเพียงแว่วแต่ก็รู้ได้ทันทีว่าคุยเรื่องอะไร.. ก็ไอ้ม็อบปิดถนนที่อนุสาวรีย์ชัยนั่นไง ที่ทำให้กูต้องมายืนเข้าแถวอยู่ตรงนี้

       แถวเริ่มขยับได้ถี่ขึ้นเนื่องจากมีเจ้าหน้าที่มาคอยให้คำแนะนำผู้ซื้อเหรียญโดยสาร เพื่อให้การเลือกสถานีในจอคอมพิวเตอร์เป็นไปอย่างรวดเร็ว การหยอดเหรียญหรือใส่ธนบัตรนั้นอาจเป็นเรื่องง่ายๆ ที่เด็กสมัยใหม่ทำได้คล่องแคล่วแต่สำหรับผู้ใหญ่ที่อายุเลยวัยเกษียณมาหลายปีแล้วอาจยังไม่ชำนาญ เอกเลือกที่จะกำเหรียญไว้ในมือแทนที่จะใส่กระเป๋าเก็บไว้เพราะเคยคิดจนตกผลึกได้ว่าถ้าทุกคนในแถวต่างเตรียมเหรียญไว้พอดีค่าโดยสารและถือไว้ในมือ การซื้อเหรียญโดยสารก็คงเร็วกว่านี้เพราะไม่ต้องเสียเวลาค้นหาเมื่อยืนอยู่หน้าเครื่องจำหน่ายตั๋ว ด้วยความคิดแบบนี้ทำให้เขามักหงุดหงิดเมื่อเห็นคนทำอะไรชักช้า เช่นตอนนี้คนด้านหน้าเพิ่งจะมาค้นหาเงินในกระเป๋าสตางค์ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ยืนในแถวเฉยๆ ไม่ทำอะไร

“ลงสถานีไหน” ไอ้โชคถาม

“ศาลาแดง... สีลมๆ”

        ความเพลินจากการฟังคนด้านหลังคุยโทรศัพท์ก็จบลง เมื่อถึงทั้งคู่ก้าวมาหยุดที่หน้าสุดของแถว เอกดูโชคใส่ธนบัตรสีเขียวเข้าไปยังช่องแบน เมื่อกระดาษถูกดูดเข้าไปสักพักเสียงเคล้งเล็กๆ ที่ช่องจ่ายตั๋วก็ดังขึ้นแล้วตามมาด้วยเสียงโลหะกระทบกันอีกสองสามที โชคย่อลงกวาดทุกเหรียญใส่มือซ้ายแล้วเดินออกจากแถว ถัดมาเขาก้มดูเหรียญที่ชื้นน้ำเหงื่อพอประมาณในมือขวาอีกครั้งให้แน่ใจ แล้วก็บรรจงจิ้มเลือกสถานีปลายทางบนจอสัมผัส-เขาไม่ต้องการเลือกผิดเพราะจะเสียเวลาเข้าไปอีก-เมื่อเหรียญทั้งสี่ถูกหยอดลงเข้าไปในเครื่อง เสียงเคล้งดังขึ้นบ้าง เขาย่อลงเพื่อคีบเหรียญพลาสติกออกมาและเดินไปหาเพื่อนซึ่งยืนคอยอยู่ เอกรู้สึกพอใจที่ทำทุกอย่างได้สมบูรณ์ตามเป้าหมายหลังจากต่อแถวมานานสิบนาที

“เฮ่ย บังเอิญจังว่ะ”

         โชคพูดเบาๆ พร้อมกับชี้ให้เพื่อนดูนักศึกษาสาวคนเดิมที่เคยร่วมทุกข์ด้วยกันมาในการเข้าแถว แต่ตอนนี้เธอเดินอยู่ข้างหน้าพวกเขาและกำลังเดินลงบันไดเลื่อนเพื่อไปยังขบวนรถเดียวกัน อารมณ์หงุดหงิดเมื่อครู่กลับหายเป็นปลิดทิ้งและความสำราญเริ่มอีกครั้ง...